ABOUT ME

I am a Polish visual artist working across sculpture, performance, painting, video, and the written word. My practice centers on the human experience, interpersonal connections, and our relationship with other sentient beings. I deeply believe that art is the ultimate remedy for the emptiness and challenges of today's world. I think, that through art we can create shared meanings and collective rituals, independent of modern religious structures, that can lead us to better times.

I live in Warsaw and study at Academy of Fine Art.

I am open to various forms of collaboration. If my ideas resonate with you, please feel free to reach out.

Eliza Machowska studied philosophy and is now in her final year at the Academy of Fine Arts, majoring in sculpture. She had her first solo exhibition, "Accumulations," in 2024 at the public gallery "XX1" in Warsaw. Following this, she was invited by the Masovian Institute of Culture for a residency, where she created her next solo project, "Between a Flesh Body and a Digital Body." She also participated in an Erasmus exchange program at the Hochschule für Bildende Künste in Dresden, Germany.

Her years of work at a television news station gave her a deeper insight into contemporary politics and mechanisms of power, both of which became central themes in her artistic practice. Eliza views art as the ultimate remedy for today's crises—a non-religious fusion of thoughts and feelings that can deepen our empathy for other sentient beings. While she works with various media, her primary focus is combining sculpture with words. She created a unique art form called an "audio-walk" to guide viewers through a visual experience using poetry. Additionally, she published a book of poetry and graphics titled "Incapacitation," which comments on our growing struggle with meaningful dialogue due to information bubbles and polarization.

BIO

ARTIST STATEMENT

Punktem zwrotnym w moim podejściu do sztuki stały się badania “Wizualne Niewidzialne” byłego Wydziału Zarządzania Kulturą Wizualną warszawskiej ASP. Według danych, procent osób chodzących na wystawy

i zainteresowanych sztuką był tak niski, że zaczęłam się zastanawiać po co i jak w ogóle można wobec tego oddziaływać poprzez twórczość. Znaczną część swoich działań artystycznych zaczęłam przeznaczać

na “renegocjację” relacji z odbiorcą.

Dla mnie sztuka jest najistotniejszym punktem wyjścia do przeżyć duchowych.

Jako ateistka, duchowość postrzegam poprzez głębię doświadczania rzeczywistości i możliwość spotkania w tym doświadczeniu z drugim człowiekiem (“Drugim” w rozumieniu Emanuala

Lévinasa) i innymi istotami czującymi. Jestem też przekonana, że w ramach postępującej laicyzacji oraz braku nowych narracji i rytuałów, które obejmowałyby szersze grupy niż tylko “bańki”, to właśnie sztuka może stać się katalizatorem dla nowych typów wspólnotowości, nowych rytuałów przejścia i nowych narracji.

W potrzebie odrębnego czucia i współodczuwania pojawia się w niemożliwa do zniesienia

ambiwalencja, niespójność i wielowymiarowość, która z jednej strony domaga się szybkiego rozładowania w prostych odpowiedziach, a z drugiej, otwiera na ciekawość. Tak właśnie postrzegam spotkanie z odbiorcą.