Głównym celem rezydencji była próba renegocjacji relacji między artystką a odbiorcą, a także badanie relacji odbiorcy ze sztuką. Działania prowadziłam w małym pawilonie przy głównym budynku Mazowieckiego Instytutu Kultury, na przestrzeni paru miesięcy.

Zaproponowałam odbiorcom dwa rodzaje obiektów artystycznych - projekcję

wideoartu, będącego zapisem performansu mojego alter ego (Chai Sofer) oraz powstających w trakcie trwania rezydencji obiektów rzeźbiarskich i malarskich,

tworzonych z kory i własnoręcznie wytwarzanych, organicznych farb. Chciałam zbadać jaki jest odbiór kontrastu, między sztuką bardziej cielesną i materialną,

a opartą na technologii. Drugim aspektem, który badałam, był sposób odbioru prac, w związku z obecnością autorki lub jej braku (padała informacja, że moje “alter ego” to prawdziwa osoba, która nie jest obecna na miejscu), a także stosunek do sztuki i twórczości w ogóle.

W trakcie trwania rezydencji odbyłam kilkadziesiąt rozmów, które za zgodą odwiedzających nagrałam
i które staną się podstawą do dalszych badań. Wynika

z nich, że u większości osób relacja ze sztuką została zdefoniowana już na wczesnym etapie dzieciństwa, poprzez zawstydzanie przez dorosłych lub namawianie do zajęcia się „ważniejszymi rzeczami niż rysowanie”. Wspólnie z odbiorcami siadałam więc do malowania i prowadziłam rozmowy, podczas których wymienialiśmy się doświadczeniami i zastanawialiśmy po co w ogóle jest nam potrzebna twórczość i jej odbiór.

W miarę trwania projektu, pomieszczenie zapełniało się kolejnymi obiektami i obrazami, powodując efekt rywalizacji między ciągle włączoną projekcją wideo, a rozrastającą się tkanką biologiczną.